Στο πλαίσιο ενός mentoring που έχω αναλάβει να κάνω σε συνεργασία με το Women on Top είχαμε εχθές με τη mentoree μου την πρώτη μας Skype συνάντηση κατά τη διάρκεια της οποίας μεταξύ πολλών άλλων θεμάτων αναφερθήκαμε και στο θέμα της Διαχείρισης Έργων.
Μιλάμε για branding και λέμε ότι το θεμέλιο του branding είναι η πρόταση αξίας… τι προσφέρουμε στην πραγματικότητα στους πελάτες μας. Τι πρόβλημα τους λύνουμε ή/και τι κερδίζουν αγοράζοντας το προϊόν/υπηρεσία μας. Για να δημιουργήσουμε μία «δυνατή» πρόταση αξίας θα πρέπει καταρχήν να βρούμε ποιοι είναι οι πελάτες μας.
Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο; Μία ερώτηση που τίθεται από πολλούς ανθρώπους σε παγκόσμιο επίπεδο εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Νομίζω όμως ότι τα τελευταία χρόνια τίθεται ακόμα πιο έντονα γιατί πολύ απλά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και ο πλανήτης Γη είναι πολύπλοκα και απειλούν πλέον την ίδια μας την ύπαρξη.
Όπως ανέφερα και στο άρθρο μου με τίτλο “Γιατί η ‘Γενιά της Χιλιετίας’ Έχει Εμμονή με το Φαγητό; Τι Σημαίνει Αυτό για τον Αγροδιατοριφικό Τομέα; (Μέρος Ι)” ζούμε σε μία εποχή κατά την οποία το φαγητό και οτιδήποτε σχετίζεται με τη διατροφή βρίσκεται στο κέντρο του ενδιαφέροντος κυρίως της “Γενιάς της Χιλιετίας”. Πρόκειται για μία πραγματικότητα, για μία “μόδα” (;), για ένα φαινόμενο το οποίο είναι πολύ πιο έντονο στις ΗΠΑ όμως έχει επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό και τη χώρα μας.
Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη… ένας όρος που ακούγεται πολύ τώρα τελευταία. Τον διαβάζουμε σε άρθρα, γίνονται σεμινάρια με σκοπό την προώθησή της ως εργαλείο ανάπτυξης των εταιρειών. Επίσης, στο πλαίσιο κάποιων σεμιναρίων που έκανα σε ανέργους κατά τη διάρκεια του χειμώνα με αντικείμενο την Κοινωνική Επιχειρηματικότητα αντιλήφθηκα ότι την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη την κατατάσσουν οι άνθρωποι στην κατηγορία της Κοινωνικής Επιχειρηματικότητας κάτι που φυσικά και είναι μέγα λάθος. Άρα λοιπόν πρόκειται για έναν όρο αλλά και για μια πραγματικότητα που είναι trendy…